احمدعلی نظری  در طول مدت نمایندگی اش خدمات خوبی را در عرصه ی عمرانی و اقتصادی داراب انجام داد. هر چند تعدادی از پروژه های زمان او نیمه تمام ماند و پس از سال های زیادی به بهره برداری رسید. احمدعلی نظری در مقایسه با دیگر نمایندگان داراب به نسبت کارنامه بهتر و سالم تری داشت. مردی پاک باز، که در جنگ یک چشمش را نیز از دست داده بود و نمایندگی برای او نه نانی داشت و نه آبی. ازدواج مجددش در آن سال ها وجهه اجتماعی اش را نیز تا اندازه ای مخدوش کرد. احمدعلی در دوران پس از نمایندگی اش رفته رفته به انزوا رفت و سرانجام در تنهایی خود جان سپرد.

اما چرا با وجود وجهه مقبول نظری، دور بعد نمایندگی مجلس به او (یا بهتر بگوییم به حزب اللهی ها) نرسید؟

شایعات و جوسازی ها هنوز ادامه داشت.

کمتر کسی می تواند در برابر تبلیغات سوء سربلند بیرون آید. به خصوص هنگامی که حریف از احساسات و اعتقادات یک جامعه سنتی بهره جوید. شاید تنها خاتمی بود که در این دوران توانست از سوء تبلیغات حریف نردبانی بیابد برای صعود. نه این که خاتمی از این شایعات استفاده کند، که این تبلیغات خود پلی شدند ناخواسته برای عبور اصلاح طلبان. اقتدارگرایان فکر این را نکرده بودند که نه جامعه جوان ایران آن قدرها در بند سنت مانده است و نه بدی خاتمی آن مقدار قابل باور است.

خاتمی شخصیتی کاریزماتیک داشت. همراه با لبخندی جذاب و سخنانی فراموش شده و برآمده از دل مردم و قانون اساسی. تهمت ها و شایعات نیز با این موارد همراه شدند تا خاتمی در میان مردم چنین لقب بگیرد: سید مظلوم

اما سنت واقعا به درد راستی های آن زمان داراب خورد. آیت الله نسابه کسی بود که جامعه داراب روی اسم او قسم می خورد. چه راست و چه دروغ حزب اللهی ها مخالف نسابه نام گرفتند. اما آیا این چنین بود؟ حزب اللهی ها به خصوصیاتی متهم شدند که حریفشان خیلی بیشتر از آنها این خصایص را به دوش می کشید.

اما تفنگ شایعه در دست راستی های آن زمان بود.

ادامه خواهد داشت  ...